که مهتاب , با تلاوتی بلند

      آیه نور می خواند

                       و دشت,

                            در جذبه این سرور سپید,

                                    بی خود از خویش , همه مهتاب است.

        که دره ها پوستین تنهایی خدا را

                       در جای رودبارکهای خویش میشویند

   شباهنگام

                  که خواب مادران , از بیتابی کودکان , بر می آشوبد

                                           چون زلالی آبگیر , از رمیدن ماهیان

                                             که جهان چهره باستانی خویش را باز می یابد

                                                              چنان چون طفلی شرور

                                  که معصومیت خواب کودکانه خود را , در خواب.

   شباهنگام

                که هیچ غوغا , فاصله گوش و سینه را نمی انبارد,

                       و سکوت , مجال تازه ای است

                                            تا صدای دل , به گوش برسد.

                                  که خواب , چون شاپرکی مردد بارها و بارها

                                       ننشسته , از گلبرگ پلکها , میپرد.

   شباهنگام

               که باران تند یاد تو , چون رگباری شبانه , باغچه دل را میشوید.

                        و من از پشت شیشه چشمانم

                                             -این پنجره های باغ دل-

                                                       به تداوم اشکها می نگرم

                                     که شیشه این دریچه را

                                                      به شستشو , صیقل میدهد

           هر شب

                                   حروف و کلمات , در میدان ذهن من

              به بازی دست به دست هم می دهند

                             و زنجیر شعرهایم را

                                            به صدای عشق

                                                       برای تو میبافند

                                                             که در این هنگامه شب در خوابی...