 |
 |
|
|
بیا ای کولی آواره , ای خنیاگر غمگین!
بیا آواز تلخت را برای کوهها تکرار کن , تکرار بیا با رودهای پیر نجوا کن بیا و سر به زانو گیر بیا و گریه کن با یاد گلهایی که دست باد پر پر کرد بیا و دشت را با چشمه چشمت نوازش کن. تو ای خو کرده با صد تاول چرکین سرود زخمهای کهنه را تکرار کن , تکرار بخوان شاید برانگیزی هزاران روح خواب آلود را در شهر سنگستان بخوان ای کولی بی همسفر, ای عابر تنها بخوان ای با همه بیگانه, آواز غریبت را... |
|
ندانستی که دستانی که می روئید سوی تو
سخن از آشنایی داشت؟ تو گفتی بد زبانی هست این خود بد گمانی بود ستیغ نغمه ها , تا لاجوردین حباب شب ترکهای حباب جام و زهر سبز از آن ریزان بلور چشمها لیکن کدورت بود نه سیرت بود صورت بود ندانستی گل یاسی که آورده ست سخن از آشنایی بود و بوی مهربانی ها و یاد همنشینی ها ندانستی که این ساقی که بشکستی تو را پیوند خویشان در مسیر روزگاران بود؟ چه می دیدم خدایا در شفق که آبستن روز است تو با دستان خود انگشتهای نازنینت را بریدی خاکش افکندی , دویدی بگو گر می توانی پاسخم ده ای کهن! ای ریشه بر این خاک گسترده! به روزی کز صف هر قیرگون شب لاجرم آغاز خواهد شد درود گرم خورشید درخشان را کدامین دست نا آلوده خون پیغام خواهد داد؟
|
| درباره وبلاگ |
درد دلهایی که تا به امروز مجالی برای نمایان کردن خود نیافته بودند... |
| نوشته های پیشین |
| دوستان |
|
RSS
|