حدیث عشق عظیم تو و سپاس مرا

        گزاره ای ست سزاوار , تاش برگویم

            ستایش تو از اینگونه نیست می دانم

                   ستایش تو همان سرگذشت توست مگر

                                       که سرنوشت منست.

سفر چگونه آغاز شد , خوب یادم هست,

            که ناگهان دیدم

                     سروش باد , که از دورها مرا می خواند

    شکفته بود , طنینش میان لبهایت

              و در ترنم اندوهگین نجوایت و حیرتی کردم.

                                     خوشا گذشتن و رفتن , شکفت در جانم

                                         به زورق سفرم بانگ بر زدم : دریا!

                به خویشتن گفتم :

                                       فروغ چشم تو فانوس و گیسوان بلند تو , بادبانش بس.

   کنون کجای زمان , در کدامین مرحله ایم

              و سالیان درازی که بر من و تو گذشت

                          مگر به حافظه موج و سینه دریاست

                          که در ستیزه هر لحظه با مهاجم مرگ

                  به سوی ساحل میعاد

                                      مرا مجال نگاهی به راه طی شده نیست

                                      که آنچه هست , فرا روی و راه بسیار است.

                  کجاست ساحل میعاد, 

                                            باد میتوفد

                                                       کجاست فرصت دیدار,

                                                                               موج می غرد

                                                میان هاله ای از گردباد حسرت و خون

                                                       هنوز زورق امید , پیش می راند.