آرامتر بخوان , آواز فاصله های نگاه را

         در باغ کوچه های فرصت و میعاد.

بگشای بند موی و بیفشان

        شب را میان شب

             با من بدار حوصله اما نه با عتاب!

گفتی : گل در میان دستانت می پژمرد

           گفتم که : خواب در چشمانت به شهادت رسیده است

گفتی که : خوبترینی.

            آری , خوبم , خاکم , آیینه دار رابطه ام , بنشین

                                        بنشین , کنار حادثه بنشین.

       یاد مرا به حافظه بسپار

         اما , نام مرا بر لب مبند که مسموم میشوی.

بی مرز باش

        دیوار را , ویران کن

             خط را به حال خویش رها کن

                                بی خط و خال باش

                                     با من بیا , همیشه ترین باش.

    در من وضو بگیر

      سجاده ام , بایست کنارم

         رو کن به من که قبله عشاقم

                 آنگه نماز را

            با بوسه بلند قامت ببند.